O fotografii Veroniq Zafon słów kilka.


 

Jeżeli nie jesteś zdolny widzieć więcej ponadto co widzialne, nie możesz zobaczyć niczego.

Ruth Bernhard

W historii fotografii akt kobiecy posiada długą tradycję, stanowi bowiem temat wdzięczny, zmysłowy, a także skłaniający do wielowarstwowej interpretacji. Veroniq Zafon, pomimo stosunkowo młodego wieku posiada dojrzałą, ugruntowaną już świadomość autonomicznego języka wypowiedzi artystycznej, a także tematu w obszarze którego niezmiennie się porusza. Tematem tym, jest artystyczny akt kobiecy sprzężony z językiem gestu, który umiejętnie wizualizowany jest w zatrzymanych pozach tanecznych.  Poszukiwania Zafon kierują się w świat doznań wewnętrznych, przepuszczanych przez pryzmat osobistych przekonań. Dlatego też fotografie te zyskują charakter intymny, metaforyczny i ponadczasowy. Do głosu dochodzi tu psychologiczna poetyka, której motywem głównym staje się kobieta – kobieta zmysłowa, wabiąca, ale jednocześnie silna i pewna siebie.

W twórczości artystki dominującą jest fotografia utrzymana w wąskiej skali barwnej, o szerokiej rozpiętości tonalnej i stosunkowo chłodnym natężeniu. Charakterystyczne gładkie, białe tła w zestawieniu z umiejętnie wykorzystanym modelunkiem światłocieniowym, uwypuklają stylizowane układy ciała, które przybiera modelka. Dominantę kompozycyjną stanowią przede wszystkim wycentrowane i wyszukane pozy modelki, które każdorazowo zaopatrzone są w atrybut odnoszący się do obszaru tańca, który artystka ceni w sposób wyjątkowy. Ale dlaczego akt i taniec? Jak sama mówi: jest to nierozerwalne. Oba tematy dotykają jednego – ludzkiego wnętrza, intymnych emocji tych najbardziej skrywanych, ludzkich, prawdziwych bez zakłamania… gdzie można oddać do końca samego siebie… . Taniec, dziedzina nieodłącznie odwołująca się do emocji i uczuć, jawi się w prezentowanych fotografiach symbolicznym odniesieniem do prawdy wewnętrznego przeżycia, które eksponowane jest za pomocą wizualnej narracji behawioralnej. Piękno kobiecego ciała uchwycone jest tu w sposób niestandardowy, odmienny od tego, do którego przyzwyczaiła nas fotografia artystyczna. Zatrzymane w ruchu nagie kobiety uwodzą, kuszą skrytym pomiędzy palcami wzrokiem, niczym famme fatale magnetyzują żarzącą się wewnątrz siłą i emanującą mocą piękna o erotycznym odcieniu.

Z kobiecością związany jest również szczególny spektakl autorstwa artystki, pt. Olena i czarny kot, który porusza temat tęsknoty, namiętności, pewnej formy samotności i pragnienia posiadania kogoś. Nostalgiczna opowieść o kobiecym uczuciu, prowadzącym do destrukcji i zatracenia tożsamości. Podobnie jak w twórczości fotograficznej Zafon, spektakl w dużej mierze opiera się na stworzonej przez artystkę symbolice tańca, ruchu, i gestu, który stanowi pełnoprawny środek ekspresji kreujący zarówno osobowości sceniczne, jak i zdradzający prawdziwe uczucia skrywane pod setkami sztucznych póz i masek.

Stworzony przez artystkę świat, jest więc przestrzenią kobiety silnej, pewnej siebie, całkowicie świadomej własnych możliwości, chwilami targanej emocjami i niepewnością, co pozwala stwierdzić, że fotografia ta jest próbą ukazania rzeczywistości wewnętrznej, szczerego poznania siebie i swojego potencjału.

Artykuł do folderu fotografii Veroniq Zafon, publikowany również na stronie artystki

Advertisements

One comment

  1. Pingback: Veroniq Zafon w Złodziejewie!!! | Warsztaty Fotografii Artystycznej - warsztaty fotograficzne, kurs fotografii, akt, portret

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: