Alternative Now i historia Międzynarodowego Biennale Sztuki Mediów WRO.

Pojawiające się w mediach informacje na temat Międzynarodowego Biennale Sztuki Mediów WRO świadczyć mogą o jednym – Centrum Sztuki WRO zaczęło  prace nad kolejną – czternastą już  edycją Festiwalu,  który zaplanowany został na okres 10-15.05. 2011 r. – oczywiście we Wrocławiu. Tym razem Biennale opatrzone zostało hasłem Alternative Now.

Organizowany przez Centrum Sztuki WRO konkursowy przegląd sztuki technologicznej, jest najstarszym i jednym z najbardziej opiniotwórczych, festiwali  o tematyce  sztuki nowych mediów w Polsce i Europie Centralnej. Jedną z ważniejszych zalet Biennale WRO jest fakt, że przedstawia drogę rozwoju i proces zachodzących zmian w aktualnej sztuce, budowanej za pomocą narzędzi współczesnej komunikacji – video art, sztuka interaktywna, animacja komputerowa, net art, performances czy koncerty i spektakle multimedialne. W tym też kontekście chciałabym w wielkim skrócie przedstawić historię Biennale, gdyż wydaje mi się, że w dalszym ciągu jest to najważniejszy tego typu festiwal w Polsce.

Rys. Piotr Krajewski z Wojciechem Bruszewskim na WRO ’93.

Historia Festiwalu WRO (Wizualnych Realizacji Okołomuzycznych) związana jest z założoną przez Piotra Krajewskiego, Violettę Kutlubasis-Krajewską i Zbigniewa Kupisza w 1988 roku niezależną formacją OPEN STUDIO/WRO, w  ramach której rok później udało się zorganizować pierwszą w historii edycję wrocławskiego festiwalu WRO, stanowiącego wówczas całkowicie przełomową dla polskich sztuk medialnych inicjatywę. Od początku Festiwal posiadał formułę konkursowo-prezentacyjną, która programowo miała opierać się na związkach audiowizualnych, co ujmowała formuła sound basis visual art – dzieła zorganizowanego w pewnym sensie na wzór utworu muzycznego, gdzie rytm, kolor, kształt i rozwój w czasie, budują sens narracji, odmiennej od językowej[1]. Z tym założeniem związane były towarzyszące imprezie konkursy (dwa poboczne i jeden główny), gdzie warunkiem uczestnictwa było wykazanie w zgłoszonych realizacjach owych związków wizualno-audialnych – co potwierdza się w słowach zawartych w katalogu WRO’89: muzyka może być punktem wyjścia, inspiracją albo zasadą konstruującą, wręcz organizującą fakt wizualny. Stąd konkursy Festiwalu, których celem było spenetrowanie współzależności muzyki (dźwięku w ogóle) z obrazem generowanym elektronicznie, bądź zapisanym metodą optyczną i ostatecznie utrwalonym na taśmie wideo[2].

Rys. Okładka katalogu towarzyszącego Festiwalowi WRO’89

Myślę, że warto wspomnieć tu o samych konkursach,  w których wysokie miejsca zajęli polscy artyści – pierwsza nagroda przyznana została ex quo Janowi Brzuszkowi za pracę Dokąd prowadzi ta droga? (1989) oraz reprezentantce Francji Cecile Babiole za Menagerie (1986). W analogiczny sposób – również ex quo – przyznano drugą nagrodę Mirkowi Emilowi Kochowi za pracę Raj 69 (1989) i Rafałowi Bogusławskiemu za pracę O.  Jeden z konkursów dotyczył scenariuszy do wytyczonych utworów muzycznych – Świątynia Janerki, Ballad for Brent Komedy, Harmonia via Wróblewskiego), drugi posiadał charakter otwarty, w którym mogły brać udział wszystkie prace, które posiadały charakter audiowizualny, natomiast trzeci – główny konkurs dotyczył realizacji filmu do kompozycji również zaproponowanej.

Rys. Jan Brzuszek, Dokąd prowadzi ta droga, 1989.

W czasie Festiwalu zaprezentowane dodatkowo zostały pokazy specjalne,  m.in. prace wideo z Musee D’ Orsay, realizacje  nagrodzone na festiwalu Ars Electronica , pokazy węgierskiej grafiki i animacji komputerowej (Tamas Waliczky, Laszlo Kiss, Gyorgy Palos), wideo ze zbiorów Centre Georges Pompidou, pokazy wideofilmowania na ówcześnie najnowszym sprzęcie sVHS HITACHI oraz po raz pierwszy w Polsce zaprezentowany został program Autodesk Animator. Pokazom towarzyszyły również warsztaty m.in. grafiki i animacji komputerowej na żywo (warsztat komputerów AMIGA, wydruki graficzne drukarki OKI) i animacji na komputerach IBM[3].

Rys. Bilet na WRO’93

Programowo festiwal ten poświęcony był przede wszystkim związkom, jakie zachodziły pomiędzy sztukami wizualnymi, a muzyką, a także powiązaniami między muzyką, a innymi mediami. Największym jednak sukcesem okazała się ilość przyjezdnych artystów o międzynarodowym składzie, co pozwoliło polskim twórcom skonfrontować się ze sztuką zachodu oraz ugruntowało pozycję festiwalu na krajowej oraz międzynarodowej arenie wydarzeń artystycznych

Rys. Krzysztof Skarbek i Zbigniew Libera na WRO ’90.

Oprócz pokazów sztuki audiowizualnej na WRO prezentowana była również nowoczesna technologia umożliwiająca realizację prac. Podczas WRO’90 odbyły się m.in. I Telewizyjne Warsztaty Animacji Komputerowej (TVP, Soft-tronik), prezentacje filmów animowanych i tzw. audio-visual design[4], a także programu Autodesk Animator.

Rys. Pierwsza strona katalogu towarzyszącego Festiwalowi WRO’89.

Pierwotnie festiwal ten obywał się w edycjach corocznych, by w 1993 roku przekształcić się w biennale. W tym też roku do nazwy został dopisany podtytuł Biennale Sztuki Nowych Mediów WRO, a zakres programowy poszerzył się o prezentacje nowych struktur audiowizualnych nieograniczonych już do sztuki wideo. Po pięciu edycjach festiwalu organizowanego jako międzynarodowe biennale można mówić o przesunięciach akcentów wewnątrz tej formuły, dyktowanych przede wszystkim przemianami, jakie dokonały się od tego czasu we współczesnej sztuce medialnej[5]. Od 1995 Festiwal funkcjonuje  jako Międzynarodowe Biennale Sztuki Mediów WRO – przy czym dopiero od 1998 roku  – czyli od momentu przekształcenia formacji OPEN STUDIO/WRO w fundację – organizatorem eventu  jest Fundacja WRO Centrum Sztuki Mediów .

Pomiędzy edycjami festiwalu organizowane były wydarzenia specjalnie pod nazwą WRO:Monitor Polski (1994, 1996)[6] oraz Ekspresja Mediów (1998).

Rys. Piotr Krajewski i Violetta Kutlubasis-Krajewska. Otwarcie festiwalu Monitor Polski, 1994.

Z punktu widzenia historycznego, Festiwal WRO stanowi najważniejsze w historii polskiej sztuki wideo nieprzerwanie trwające wydarzenie artystyczne scalające i stymulujące środowisko artystyczne oraz propagujące sztukę opartą na technologii elektronicznej. Zatem – śledzić, wysyłać prace i uczestniczyć – szczerze polecam!

Edycje i laureaci konkursów na wikipedii.

WRO’09

WRO ’07

WRO’05

WRO’03

WRO’01

WRO 2000@kultura

WRO’99

WRO’97

—————————————————————————————————————————————————–

[1] Krajewski Piotr, Po raz czwarty, [w:] WRO 93. 4 Międzynarodowy Festiwal Wizualnych
Realizacji Okołomuzycznych WRO 93, katalog, red. Ola Celejowska, Piotr Krajewski, Wrocław
1993, s. 25.

[2]WRO 89. Festiwal Wizualnych Realizacji Okołomuzycznych, katalog, red. Piotr Krajewski,
Violetta Kutlubasis – Krajewska, Wrocław 1989, s.3.

[3] Ibidem, s. 15-19.

[4]Audio-visual design (komputerowe czołówki, przerywniki, reklamy, ruchome napisy. Patrz: Kutlubasis-Krajewska Violetta, Sztukotechnika, „Enter”, nr 2, 1991, s. 10.

[5] Krajewski Piotr, WRO 95. Między niską a wysoką technologią, ”Exit”, 1995, nr 4 (24), s. 1066.

[6] Patrz:Krajewski Piotr, Violetta Kutlubasis-Krajewska, Monitor Polski, „Exit”, 1994, nr 4 (20), s.866-870 oraz dokumentacja telewizyjna WRO:Monitor Polski, OPEN STUDIO/WRO, TVP Wrocław 1994 (archiwum Centrum Sztuki WRO).

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: